Interview Living 

THE Muay Thai Interview with legendary John Wayne Parr

Ladies & gentlemen, boys & girls, children of all ages! My-Thai.org is proud to bring to THE MUAY THAI interview with a former Muay Thai World Champion and, a living legend and one of the few truly excepted farang fighters in Muay Thai history. All my interviews on my-thai.org are special and lots of fun but but this one definitely took the cake in terms of excitement and anticipation. Ever since being interested in fighting and Muay Thai John Wayne Parr was THE man and now he agreed to answer a few of our questions. How awesome is that! So, ring the bell!

หากคุณเป็นแฟนตัวยงของมวยไทยแล้ว ไม่มีทางที่คุณจะไม่รู้จัก John Wayne Parr (จอห์น เวย์น พาร์) หนุ่มออสเตรเลีย ที่มีจิตวิญญาณและใจรักในมวยไทย ผู้ชนะมวยไทยระดับโลกมาแล้วถึง 10 ครั้ง และยังเป็นเจ้าของค่ายมวย ‘บุญชู’ ที่ประเทศออสเตรเลียอีกด้วย

ในวันนี้ เราจะมาทำความรู้จักเขาให้มากขึ้นกัน ;-)

First off all, thank you very much for taking the time to do this. Can’t say how much I appreciate it! Being Australian by heart and obsessed with Muay Thai that’s the interview I was looking for the most. So without much humdrum let’s jump right into the questions. 

Usually I introduce my interview guests briefly. In your case this would be a longer brief intro though. I would start it like this: John Wayne Parr. 10x Muay Thai World Champion, One of the most accomplished fighters ever, one of the first farang to be accepted among the Thais as one of their own, voted best Farang fighter, inventor of Caged Muay Thai, and, well, living legend.

I guess that’s what you hear quite often. How do you usually introduce yourself? Or you don’t even have to do that anymore?

ถ้าพูดถึง John Wayne Parr คนมักจะเรียกคุณว่าเป็น หนึ่งในนักมวยที่ประสบความสำเร็จที่สุด, นักมวยไทยฝรั่งที่เก่งที่สุด หรือ ตำนานนักมวยไทย

เดาว่าคุณคงได้ยินคำพูดพวกนี้บ่อย ปกติแล้วคุณแนะนำตัวเองยังไง?

Ha ha Usually I just say “Hi, my name is Wayne”. But in Thai Wayne is something that you will hear Thai people yell at Thai police. From what I understand the translation to Wayne means bastard, so not the coolest name to introduce yourself to Thai people as. So in Thailand my name was changed to Well, John Well.

ปกติผมจะพูดแค่ ‘สวัสดีครับ ผมชื่อ Wayne’ แต่ในประเทศไทย คำว่า Wayne (ออกเสียงเหมือน เวร) เป็นคำที่คนส่วนใหญ่ใช้ตะโกนใส่ตำรวจซะมากกว่า จากความเข้าใจของผม คำว่า เวร มาจากคำว่า เวรกรรม และมันไม่ใช่ชื่อที่ดีเวลาต้องไปแนะนำตัวกับคนไทย เพราะฉะนั้น ที่ประเทศไทยผมเลยเปลี่ยนชื่อตัวเองเป็น Well (เวลล์ ที่แปลว่าดี) John Well

I like to call this a leg kick to the head.

A photo posted by John Wayne Parr (@johnwayneparr) on

Did you have a fighting name? Thai fighters mostly have their gym as surname? Would that make you John Wayne Parr Boonchu Gym? 

ในประเทศไทย ฉายาของนักมวยไทยมักจะเป็นการใช้ชื่อจริง และแทนนามสกุลโดยการใช้ชื่อของค่ายมวย นั่นทำให้ชื่อของคุณกลายเป็น John Wayne Parr บุญชู รึเปล่า? หรือ คุณมีฉายาหรือชื่ออื่น?

So when I was younger and first started the sport I called myself Wayne “Wonder Kick” Parr. Then as I got older I wanted to change it to Wayne “Punisher” Parr. Once I arrived in Thailand though my Thai trainer found out about my background and how I grew up with horses. He thought it would be great to call me after the cowboy John Wayne. I hated it so bad, but I didn’t want to upset anyone. So I thought I would just use it in Thailand, then when I got back to Australia I would go back to being the Punisher again. Only problem was I ended up getting famous in Thailand and Japan and now I’m stuck with it.

Also the Thai’s asked what gym name I would like to use. I could either use their gym name Loomingkwan, or use my Thai sponsors name Boonchu. As the ultimate sign of respect I went with Boonchu, and the Thais changed it to John Well Kiet Boonchu which means Boonchu gym.

สมัยที่ผมยังเป็นเด็กและเพิ่งเริ่มฝึกกีฬามวย ผมจะเรียกตัวเองว่า Wayne “Wonder Kick” Parr (ยอดนักเตะ) แล้วพอผมโตขึ้น ผมก็เปลี่ยนมาเป็น Wayne “Punisher” Parr (นักลงโทษ)

แต่พอมาอยู่เมืองไทย เทรนเนอร์ของผมรู้ประวัติว่าผมโตมากับม้า เขาเลยคิดว่ามันเหมาะมากที่จะเรียกผมตามคาวบอยในหนังที่ชื่อ John Wayne ผมไม่ชอบชื่อนี้เลยแต่เพราะไม่อยากเรื่องมาก เลยตัดสินใจจะใช้ชื่อนี้แค่ที่ไทย และพอกลับไปออสเตรเลียค่อยกลับไปใช้ Punisher Parr ก็ได้

ปัญหามันอยู่ที่ว่าผมดันมาดังที่ไทยและญี่ปุ่น ตอนนี้เลยติดอยู่กับชื่อนี้ไปแล้ว คนไทยก็ถามผมนะ ว่าอยากใช้นามสกุลเป็นชื่อของค่ายไหน ผมจะใช้ชื่อของค่าย ลูกมิ่งขวัญ หรือ ใช้ชื่อ บุญชู ที่เป็นสปอนเซอร์ของผมก็ได้ สุดท้ายผมเลือกที่จะใช้บุญชู คนไทยเลยเปลี่ยนชื่อผมเป็น ‘John Well เกรียติ บุญชู’

I have read quite a bit about your time here in Thailand. If I’m not mistaken you came here when you were 19. What actually made you go though? When I was 19 I wanted to see the world but didn’t consider living in a (let me google the polite word for shit hole), sleeping on the floor and being punished trained 24/7.

ผมอ่านประวัติคุณมานิดหน่อย คุณมาอยู่เมืองไทยตั้งแต่อายุ 19 ใช่มั้ย? อะไรคือสิ่งที่ทำให้คุณตัดสินใจมาอยู่ที่นี่? ตอนที่ผมอายุ 19 ผมก็อยากออกไปเจอโลกนะ แต่ไม่ใช่การใช้ชีวิตใน เอ่อ…มีคำที่ดีกว่าคำว่ารูหนูมั้ย? ต้องนอนพื้น และถูกฝึก 24 ชั่วโมงทุกวันอีก

Since I was approximately 4yo all I wanted to do was be a fighter. I was always fascinated with travelling to the countries of origin where the martial art came from to become the best. When I first started martial arts at 11yo I started Taekwondo. I dreamed of one day going to Korea and training, standing in line with everyone doing Katas and doing jumping back spinning kicks and breaking boards. At the age of 13 the Taekwondo school closed down and approximately 6 months later Kickboxing started in the gym hall. This was the same time the movie Kickboxer came out with Van Damme, going to Thailand and fighting Thai champions. That inspired me to want to follow in his footsteps and travel to the land of Muay Thai. Lucky for me I met an amazing man, Richard Vell, a Thai man who believed enough in me to sponsor me to live my dream.

At first it was only going to be 6 months. But somehow I ended up living there 4 years straight.

สมัยที่ผมอายุประมาณ 4 ขวบ สิ่งเดียวที่ผมฝันคือ ผมอยากเป็นนักสู้ เพราะผมอยากเก่ง ผมเลยสนใจที่จะไปท่องเที่ยวในประเทศที่เป็นต้นกำเนิดของกีฬาศิลปะการป้องกันตัวอยู่แล้ว

ตอนอายุ 11 ผมเริ่มเรียนเทควันโด และฝันอยากจะไปเกาหลีเพื่อไปฝึกฝน ยืนเรียงแถวกับคนอื่นๆ ฝึกท่าต่อสู้ด้วยกัน พอผมอายุ 13 โรงเรียนเทควันโดกลับปิดตัวลง ประมาณ 6 เดือนต่อมา Kickboxing (การชกมวยที่ใช้เท้าเตะด้วย) ก็มาเปิดแทน ตอนนั้นเป็นช่วงที่หนังเรื่อง Kickboxer เข้าฉายและ Van Damme (นักแสดงและนักมวยในหนัง) ก็เดินทางไปประเทศไทยเพื่อไปแข่งขันกับแชมป์มวยไทย นั่นเป็นสิ่งที่จุดประกายทำให้ผมอยากไปประเทศไทย เป็นโชคดีของผมที่ได้เจอกับ Richard Vell คนไทยที่เชื่อในตัวผมและสนับสนุนความฝันของผม ตอนแรกผมกะจะอยู่ไทยแค่ 6 เดือน แต่ดันกลายเป็นอยู่ยาวมา 4 ปีซะงั้น

As stated in the intro you have been one of the first Farang fighters that has been recognized as being one of ‘them’. You won prestigious titles here and we’ll talk later on about some of your biggest fights. What interests me before though is: How was the way to the top? Were the Thai fighters, that train and fight to live, welcoming to a white face when you first arrived in the gym? Or did they try to give you a hard time? Did you have to prove yourself first before being accepted?

คุณถูกขนานนามว่าเป็นนักมวยไทยต่างชาติคนแรกๆที่ เป็น “คนไทย” คุณชนะตำแหน่งอันทรงเกรียติในประเทศไทยด้วย แต่เดี๋ยวเราค่อยพูดถึงเรื่องนั้นกันทีหลัง ที่ผมสนใจมากกว่านั้นคือ กว่าจะมาเป็นคุณในวันนี้ได้ คุณต้องผ่านอะไรมาบ้าง? นักมวยไทยคนอื่นๆในค่ายให้การต้อนรับคุณดีมั้ย? หรือว่าพวกเขาทำให้คุณลำบากใจ? ต้องมีการพิสูจน์ฝีมือก่อนได้รับการยอมรับรึเปล่า?

As you know Thai people are amazing. I was the first farlung excepted into our camp in Nonthaburi. In fact I was the only farlung in all of the town. Sometimes I would go three months or so without seeing another westerner. When I first got to the camp I could not speak any Thai, and the hard part was no one in Nonthaburi spoke english. First few months was all hand signals. Then I gave myself a quest to try and learn 5 new words a day. I would ask everyday “What is this, what is that”. Soon enough I knew enough basics to get me by, after a few years I could watch tv and sing Thai songs, even hitting the Thai karaoke bars to bust out some Loso.

In the camp I wasn’t treated any differently to anyone else. I would get yelled and screamed at to train hard, walk in, go forward just like the Thai boys.

อย่างที่ทุกคนรู้ๆกันว่าคนไทยน่ารักมาก ผมเป็นฝรั่งคนแรกๆที่ถูกรับมาฝึกในค่ายที่นนทบุรี ที่จริงแล้ว ผมอาจจะเป็นฝรั่งคนเดียวในจังหวัดก็ได้มั้ง ผมเคยอยู่มา 3 เดือนเต็มๆแล้วไม่เห็นชาวต่างชาติสักคนเลยก็มี

วันแรกที่ไปถึงค่าย ผมพูดไทยไม่ได้เลย และที่แย่ไปกว่านั้นคือไม่มีใครในจังหวัดนนพูดอังกฤษได้เลยเช่นกัน ช่วงเดือนแรกๆ ผมสื่อสารผ่านภาษามือ จนต้องบอกตัวเองว่า ผมต้องเรียนภาษาไทยให้ได้อย่างน้อยวันละ 5 คำ ผมจะคอยถามคนในค่ายทุกวันว่า อันนี้คืออะไร อันนั้นคืออะไร จนผมพอรู้พื้นฐานให้พอสื่อสารได้ หลังจากนั้นไม่กี่ปี ผมก็สามารถดูละครและร้องเพลงไทยได้ ผมยังเคยไปร้องคาราโอเกะ เพลงของ เสก โลโซ ที่บาร์ด้วยนะ ผมอยู่ในค่าย ผมไม่ก็ไม่ได้ถูกปฏิบัติต่างไปจากคนอื่นเลย ผมถูกตะโกนใส่ บอกให้ตั้งใจซ้อมเหมือนคนไทยคนอื่นๆ

At first learning to use my hand to go the toilet was a bit crazy, but then it just became normal. Same as Thai shower washing on, soaping up and washing off. Sleeping on the floor was something I expected. After you train 3 hours morning and 3.5 hours at night, you are so tired you can pretty much sleep anywhere. Worst part about sleeping wasn’t the floor, but we had a ghost in our room. So approximately 4-5x a week I would get hit with a Pee-um, or a ghost sitting on my chest. I was so scared to go to sleep. It would get me both night or day and every time was terrifying.

[Tweet “At first learning to use my hand to go the toilet was a bit crazy…”]

ตอนแรก ผมมีปัญหากับการใช้ห้องน้ำมากๆ (การใช้ขันและโอ่ง หรือ โถส้วมแบบนั่งยองๆ) แต่สุดท้ายผมก็ปรับตัวเข้ากับมันได้ ส่วนเรื่องการนอนบนพื้นเป็นอะไรที่ผมเตรียมใจมาแล้ว

การที่คุณต้องฝึกเป็นเวลา 3 ชั่วโมงตอนเช้า และ 3 ชั่วโมงกว่าๆตอนเย็น จะทำให้คุณเหนื่อยจนนอนที่ไหนก็ได้ สิ่งที่แย่ไปกว่าการนอนบนพื้นคือ ต้องนอนในห้องที่มีผี ในหนึ่งอาทิตย์ผมจะโดนผีอำประมาณ 4-5 ครั้ง หรือไม่ก็โดนผีมานั่งทับที่หน้าอก ตอนนั้นผมกลัวที่จะนอนมาก โดนประจำไม่ว่าจะนอนตอนกลางวันหรือตอนเย็น

Last part was the food. The fighters in the camp mostly came from Nongkai (North-Eastern Thailand), so the food wasn’t just hot, it was lava. It didn’t even have taste, it was just pain. Slowly, I mean very slowly I learnt to eat the crazy. I was get diarrhea a lot the first few months, but by the end I could pretty much drink Bangkok water out of the tap and not get sick.

เรื่องสุดท้ายคืออาหาร นักมวยในค่ายส่วนใหญ่จะมาจากจังหวัดหนองคาย เพราะฉะนั้นรสชาติอาหารจะไม่ใช่แค่เผ็ดธรรมดา แต่ โคตร เผ็ด ไม่มีรสชาติเลย มีแต่ความเผ็ดและเจ็บปวดล้วนๆ ผมท้องเสียบ่อยมากในช่วงเดือนแรกๆ แต่หลังๆผมก็สามารถดื่มน้ำจากก๊อกน้ำโดยไม่เป็นอะไรได้แล้ว

Back in the cage in 5 weeks for CMT8 on the 4th of March. Can’t wait 👊🏼. @monsterenergyau @triumphunited

A photo posted by John Wayne Parr (@johnwayneparr) on

What was (or still is) the worst and what is the best part of training? Cardio? Weight training? Sparring? Getting up at 5 a.m.?

อะไรคือสิ่งที่แย่ที่สุด และ ดีที่สุดระหว่างการฝึกซ้อม? คาร์ดิโอ? เล่นเวท? หรือ การต้องตื่นตั้งแต่ตีห้า?

Worst part was no matter how hard I trained, it was never good enough. I was always made to feel I was wasting everybody’s time. Even when I won fights, I was only told what I did wrong, instead of enjoy the win.

สิ่งที่แย่ที่สุดของการฝึกคือ ไม่ว่าผมจะฝึกหนักแค่ไหน มันก็ไม่เคยดีพอ ผมจะรู้สึกเหมือนว่าตัวเองกำลังถ่วงให้คนอื่นเสียเวลาอยู่เสมอ ขนาดตอนผมชนะการแข่งขัน ผมยังต้องมานั่งฟังข้อผิดพลาดของตัวเอง แทนที่จะได้ดีใจกับชัยชนะด้วยซ้ำ

[Tweet “Worst part was no matter how hard I trained, it was never good enough”]

Best part was after fights. I was allowed 7 days off to get away from the camp. 6am I would catch a taxi to the bus station and head to Pattaya for 7 days. I would hire a hotel room where I had a bed, a shower (sometimes even hot water) and a tv. I would get to speak with other farlung in English and be normal. Best part was after a fight I would have a little money, so I would be able to afford a hamburger, or even a pizza. After my 7 days I would catch the bus back to Bangkok where it was back to the camp, speaking Thai and eating only rice or noodles.

ส่วนสิ่งที่ดีที่สุดคือหลังการขึ้นชก ผมจะได้รับอนุญาติให้ไปเที่ยวได้ 7 วัน

6 โมงเช้า ผมจะนั่งแท็กซี่ไปสถานีรถบัส มุ่งหน้าไปพัทยา เพื่อไปอยู่ในโรงแรมที่ห้องมีเตียง มีฝักบัว (บางทีก็มีเครื่องทำน้ำอุ่น) และ มีทีวี ผมจะไปนั่งคุยกับฝรั่งคนอื่นๆและใช้ชีวิตปกติเหมือนฝรั่งทั่วไป

อีกข้อดีคือหลังขึ้นชก ผมจะมีเงินติดตัวมากพอที่จะซื้อแฮมเบอร์เกอร์ หรือ พิซซ่ากิน

หลังจากหมด 7 วันแล้ว ผมก็จะนั่งบัสกลับค่าย กลับไปนั่งพูดภาษาไทย กลับไปกินข้าวหรือก๋วยเตี๋ยวเหมือนเดิม

I saw some of your posts in regards to weight cutting. You’re not a big fan of that, are you?

เห็นคุณโพสตัดพ้อเกี่ยวกับเรื่องลดน้ำหนัก ไม่ค่อยปลื้มเท่าไหร่ใช่มั้ย?

Ha ha no, I hate it. I love Muay Thai but with every weight cut it feels as if I am going to die. I would lose anywhere from 8-10kg in two days. No food or water and running in sweat suits in 40 degree heat to sweat of the weight.

(หัวเราะ) ผมไม่ชอบเลย ผมรักมวยไทยแต่ทุกครั้งที่ต้องลดน้ำหนัก ผมรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย ผมต้องลดประมาณ 8-10 กิโลภายใน 2 วัน ห้ามกินอาหารหรือดื่มน้ำ และต้องวิ่งโดยใส่เสื้อนวมหนาๆ ในสภาพอากาศ 40 องศาเพื่อให้เหงื่อออกเยอะๆ

Alright. We got the weight cutting down – so let’s talk about getting into the ring. When and where was your first fight in Thailand? Were you nervous?

งั้นมาพูดถึงบนสังเวียนบ้างดีกว่า เมื่อไหร่และที่ไหนคือเวทีชกเวทีแรกของคุณในประเทศไทย? ตอนนั้นคุณตื่นเต้นรึเปล่า?

My first fight was in Pattaya during Songkran festival with a ring that was put up in a park. My prize money was 1000b. As I was about to climb into the ring, a Thai man approached me saying if I won by elbow knockout he would pay me a extra 1500b. For four rounds I chased my opponent only throwing elbows and ended up getting the knock out. Sure enough the Thai man was beside the ring waiting for me to pay me my bonus.

เวทีแรกของผมคือที่พัทยา ตอนช่วงสงกรานต์ เวทีถูกจัดอยู่ในสวน เงินรางวัลที่ผมจะได้คือ 1,000 บาท แต่พอผมกำลังจะขึ้นชก มีคนไทยเข้ามาหาผมแล้วบอกว่า ถ้าผมชนะได้ด้วยท่าศอก เขาจะจ่ายให้ผมเพิ่มอีก 1,500 บาท หลังจากนั้นทั้ง 4 ยก ผมเอาแต่พยายามศอกคู่ต่อสู้ของผมจนผมชนะ และแน่นอน ผู้ชายคนนั้นก็ยืนอยู่ข้างๆเวทีรอจ่ายเงินโบนัสให้ผม

When you high five your friend, but forget what part of the body to high five with.

A photo posted by John Wayne Parr (@johnwayneparr) on

In accordance to your fights in Thailand: Did you do a Wai Kru? If yes, was it long? Did you practice a lot? (Asking since I feel VERY awkward doing it).

แล้วเวลาที่คุณขึ้นชก คุณได้ทำการรำไหว้ครูมั้ย? ถ้าเคย คุณรำนานรึเปล่า? ฝึกบ่อยแค่ไหนกัน?

Ha ha My Wai Kru is what helped me stand out from every other westerner at the time. At the end of the dance if you are confident you can do something to pretend to kill your opponent. Most of the time it is shooting an arrow. Before my first fight at Lumpinee my best friend in the camp and I tried to come up with something very John Wayne to give the Ram Muay a western feel. After 45min we finally came up with a plan to pretend to draw two 6 shooter guns, shoot my opponent multiple times, blow the smoke out of barrels then twirl the guns around my fingers into the holsters just like in the movies. The first time I did this at Lumpinee stadium I was giving a standing ovation. And to top it off I won my fight by 4th round knockout. I did it every fight after that and the applause and cheer would get louder every time I performed it. Very good memories of my time over there.

(หัวเราะ) การรำไหว้ครูของผมคือสิ่งที่ทำให้ผมโดดเด่นมาจากนักมวยต่างชาติคนอื่นๆ เมื่อรำเสร็จ คุณจะสามารถทำท่าอะไรก็ได้ให้คู่ต่อสู้กลัว ส่วนมากผมจะทำท่ายิงธนูใส่ ก่อนที่ผมจะขึ้นชกครั้งแรกที่สนามมวยลุมพินี ผมกับเพื่อนสนิทในค่าย พยายามคิดท่าจบที่จะเหมาะกับหนุ่มตะวันตกอย่าง John Wayne

หลังจากคิดมาเกือบชั่วโมง เราก็ตกลงกันว่าจะใช้ท่ายิงปืนรัวๆไปที่คู่ต่อสู้ แล้วก็เป่าควันปืนเหมือนที่เราเห็นกันในหนังบ่อยๆ ครั้งแรกที่ผมทำท่านี้ก็คือที่ลุมพินีตอนผมยืนอยู่บนเวที และทำอีกทีหลังผมชนะยกที่สี่ หลังจากนั้นผมก็ทำท่านี้มาตลอด ทุกครั้งที่ผมทำ เสียงปรบมือและเสียงเชียร์จากผู้ชมจะดังขึ้นเสมอ เป็นความทรงจำที่ดีมากๆครับ

After the first fight comes the question for your best and most favorite fight. Was that in one of the famous stadiums? Lumpinee maybe? Or something completely different?

มีคำถามเกี่ยวกับขึ้นชกครั้งแรก ก็ต้องมีคำถามเกี่ยวกับแมชมวยที่คุณชอบและจำได้ขึ้นใจมากที่สุด?

ใช่แมชที่คุณต่อยในสเตเดี่ยมดังๆรึเปล่า? หรือว่าที่ไหน?

I have 2 favorite fights that stick out the most. First was a rematch with Orono. The first time we fought in 1997 he cut me 21 stitches and the fight was stopped round 3. We rematched in the year 2000 on the king’s birthday in front of 100,000 people. I beat him every round live on Thai TV to win his world title. It was such an amazing feeling to get revenge, but to do it on the biggest show of the year was even better.

มีอยู่ 2 แมชที่ผมชอบมากและจำได้ขึ้นใจเลย อันแรกคือรอบที่ผม rematch กับ Orono เราชกกันครั้งแรกเมื่อปี 1997 เขาทำผมโดนเย็บไป 21 เข็มและการแข่งขันจบลงในยกที่ 3 เราขึ้นชกกันอีกรอบในปี 2000 ในวันเกิดของในหลวงต่อหน้าผู้คนแสนกว่าคน ผมชนะ Orono ในทุกๆยก แมชนั้นถ่ายทอดสดในทีวีด้วย มันเป็นความรู้สึกที่ดีมากที่ผมได้เอาคืน และได้ทำมันผ่านรายการใหญ่ประจำปี

My second most memorable moment was 2004. I was asked if I wanted to fight on the S-1 at Rajadumdern stadium. It was an 8 man tournament where I would have to fight three times on one night. The winner would receive a world title, one million baht, and a trophy from the prime minister of Thailand at the time, Thaksin Shinawatra.

อันที่สองคือในปี 2004 มีคนมาถามผมว่าอยากไปขึ้นชกที่เวที S-1 ที่ราชดำเนินสเตเดี่ยมรึเปล่า

มันเป็นทัวร์นาเม้นท์ของนักมวย 8 คน ซึ่งผมต้องขึ้นชกกับคนถึง 3 คนในคืนเดียว ผู้ชนะจะได้รับตำแหน่งระดับโลก เงินรางวัล 1 ล้านบาท และถ้วยรางวัลจากนายกรัฐมนตรีในตอนนั้น คุณทักษิณ ชินวัตร

Because it was one of the biggest prize money events in the history of Thailand all of the media were following the show. After I won I was in all the papers and doing interviews on Thai radio. The next day I went to MBK to be a farlung and everybody was asking for my photo and autograph, even Thai taxi drivers. This was the point that I felt that I finally had reached my dream, of being accepted as a great fighter by the Thai people.

เพราะว่าทัวนาเม้นท์นั้นให้เงินรางวัลสูงที่สุดเท่าที่ประเทศไทยเคยจัดมา ทุกสื่อก็เลยให้ความสนใจเป็นพิเศษ หลังจากที่ผมชนะทัวร์นาเม้นท์นั้น ผมก็ได้อยู่ในหนังสือทุกฉบับ และไปให้สัมภาษณ์ตามรายการวิทยุ

วันต่อมาผมไปมาบุญครอง ทุกคนก็เข้ามาขอถ่ายรูป ขอลายเซ็นผม แม้แต่คนขับแท็กซี่ก็ยังขอ มันเป็นจุดที่ทำให้ผมรู้สึกเหมือนฝันของผมเป็นจริงแล้ว ผมได้รับการยอมรับจากคนไทย ให้เป็นสุดยอดนักมวยไทย

Quick one (so you don’t need to think about it too much ;-) ): Worst defeat? Did you take anything away from it?

งั้นคำถามนี้จะไปอย่างรวดเร็ว คุณจะได้ไม่เครียดมาก ;-) แมชพ่ายแพ้ที่แย่ที่สุดคือ? แล้วคุณได้เรียนรู้อะไรจากมันบ้าง?

Worst defeat was my first loss to Orono. Before we fought I had won my first 9 fights in Thailand straight, 7 by knockout. I started to fight on Thai tv, making the newspapers, and after my 9th win, even made the front cover of Muay Siam magazine where they ran a 2 page story about me. At this point I was also ranked number 4 at Lumpinee at 147lbs.

แมชที่แย่ที่สุดคือแมชที่ผมแพ้ให้ Orono นั่นแหละ

ก่อนที่เราจะมาชกกัน ตอนนั้นผมชนะ 9 แมชรวดในไทย 7 แมชเป็นน็อคเอ้าท์ ผมเริ่มชกออกทีวี ลงข่าวในหนังสือพิมพ์ และหลังจากชัยชนะครั้งที่ 9 ผมก็ได้ลงหน้าปกกับบทสัมภาษณ์สองหน้าเต็มๆในหนังสือมวยสยาม ผมถูกจัดให้อยู่ในอันดับที่ 4 ของสนามมวยลุมพินี

When I was warming up for Orono in the change room, Songchai the promoter came into the dressing room. He announced  top of his voice “John Well, today if you win Orono, you next fight will be for a Lumpinee title”. I was so excited that this was really happening.

ตอนผมกำลังวอร์มอัพก่อนชกกับ Orono ในห้องพัก คุณสองชัย ที่เป็นผู้จัดเข้ามาบอกผมว่า “John Well ถ้าวันนี้คุณชนะ Orono ขึ้นชกครั้งต่อไปคุณจะได้ขึ้นชกเพื่อชิงตำแหน่งจากสนามมวยลุมพินี” ผมนะ ตื่นเต้นมากที่ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง

Orono was my first real test though, my first A-class Thai. He had close to 300 fights. I had just turned 21yo, and this was going to be my 23rd fight. I fought well for the first round. But at round two the effects of losing too much weight, weighing in that morning and fighting 3pm that afternoon took its toll and I ran out of energy half way through round two. Orono hit me with some crazy hard elbows cutting above and below my eye. Halfway through round three the referee stopped the fight from too much blood.

Orono เป็นนักมวย A-class เป็นเหมือนบททดสอบที่แท้จริงสำหรับผม เขาชกมาแล้วเกือบ 300 ครั้ง ตอนนั้นผมเพิ่งอายุ 21 ปี และแมชนั้นเป็นแมชที่ 23 ของผม ในยกแรกผมทำได้ดีเลย แต่เพราะช่วงนั้นผมลดน้ำหนักด้วย ทำให้ในยกที่ 2 ผมเริ่มหมดแรง Orono ศอกเข้าที่หน้าผมจังๆ ทำให้เกิดแผลแถวๆเหนือตากับใต้ตา พอถึงช่วงกลางๆของยกที่ 3 กรรมการก็ต้องหยุดการแข่งขันเพราะผมเสียเลือดมาก

I was devastated at the time, but in a way it worked out for the best. I was still only a baby in the sport with 23 fights and needed more time to learn the art.

ในตอนนั้นผมผิดหวังมาก แต่ยังไงก็ตาม ผมคิดว่าผลที่ได้มามันก็ถือว่าคุ้มแล้ว ผมยังเป็นเด็กน้อยในกีฬานี้ ขึ้นชกแค่ 23 ครั้งเอง ผมยังต้องใช้เวลาอีกมากเพื่อเรียนรู้มัน

Some of your most famous fights are probably against Yod. You called him the most dangerous Thai alive. It’s always hard to describe a fight to non-fighters but can you somehow try to explain how you felt?

หนึ่งในแมชที่โด่งดังของคุณน่าจะเป็นตอนที่คุณชกกับ ยอดแสนไกล คุณเรียกเขาเป็นบุคคลที่อันตรายที่สุด มันยากนะที่จะต้องอธิบายรายละเอียดการแข่งขันให้คนอื่นฟัง แต่ว่าช่วยเล่าให้ฟังหน่อยได้มั้ยว่าคุณรู้สึกยังไง?

Yod’s power is insane. His punching power is up there with the best and his left kick feels like its going to break your forearm every time it lands. I was lucky to fight Yod three times. He knocked me down once in the first fight, twice in the second. Has given me close to 90 stitches with the three fights combined. The last time we fought I really didn’t want to fight him again but the money was too good to turn down. I remember walking to the ring thinking “there is a good chance I’m going to get smashed and end up in hospital. But fuck it, least I’m getting paid enough I will be able to pay my house rent for the next year”. And by the skin of my teeth, that was the fight that I won.

[Tweet “there is a good chance I’m going to get smashed and end up in hospital”]

พละกำลังของยอดนั้นบ้ามาก หมัดของเขาหนักดีมาก ทุกครั้งที่เขาเตะ มันให้ความรู้สึกเหมือนแขนเราจะหักได้ ผมโชคดีที่ได้ขึ้นชกกับยอดถึง 3 ครั้ง เขาล้มผมได้ครั้งนึงในแมชแรก สองครั้งในแมชที่ 2

3 แมชรวมกัน เขาทำให้ผมถูกเย็บไปเกือบ 90 เข็ม

ครั้งสุดท้ายที่เราขึ้นชกด้วยกัน ผมไม่ได้อยากชกกับเขาเลยนะ แต่เพราะว่าเงินรางวัลมันดีจนผมปฎิเสธไม่ลง ผมจำได้ว่าตอนที่ผมกำลังจะเดินขึ้นสังเวียน ผมคิดในใจว่า ‘วันนี้กูต้องโดนอัดเละแล้วได้ไปนอนโรงพยาบาลแน่ๆ แต่ช่างแม่ง อย่างน้อยก็ได้เงินมากพอจะไปจ่ายค่าเช่าบ้านปีหน้าวะ’ และในแมชนั้นผมก็ชนะมาอย่างฉิวเฉียด

You lost a few fights, won of course even more. Do you have friends amongst other fighters? Or is the rivalry to big to maintain friendship?

คุณแพ้มาไม่กี่แมช ชนะเยอะกว่าแน่นอน คุณมีเพื่อนบ้างไหม หรือในการแข่งขันนี้มันยากเกินกว่าจะสร้างมิตรภาพ?

No, all my opponents are my friends. Once you share the ring with someone and try and kill them for 15min, you end up having a bond with that person for the rest of your life. It’s a crazy sport, but it’s also very awesome as we all respect each other for what we do.

ไม่เลย คู่แข่งทุกคนคือเพื่อนของผม พอคุณได้ขึ้นสังเวียนกับใครสักคน และคุณต้องพยายามล้มเขาให้ได้ภายใน 15 นาที ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งนั้นจะกลายเป็นสร้างสายสัมพันธ์ระหว่างคุณกับคนๆนั้นไปตลอดชีวิต มันเป็นกีฬาที่บ้า แต่ก็โคตรเจ๋งเพราะเราต่างเคารพกันและกันในสิ่งที่เราทำ

[Tweet “All my opponents are my friends”]

Earlier we talked about the Wai Kru before the fight. How important is culture for you when it comes to Muay Thai? We see lots of kids getting into “Martial Arts” because it’s “cool” but often they don’t seem to care about the underlying culture. Is that just old people ranting? Should we focus more on preserving the culture or doesn’t it matter why someone starts with Muay Thai?

ก่อนหน้านี้เราคุยกันถึงเรื่องไหว้ครูก่อนขึ้นชก สำหรับคุณแล้ว คุณใส่ใจในวัฒนธรรมของมวยไทยมากแค่ไหน? เราจะเห็นเด็กๆส่วนใหญ่เลือกฝึกฝนศิลปะการต่อสู้เพราะคิดว่ามันเท่ โดยไม่ได้คิดถึงวัฒนธรรมที่แท้จริงของมัน หรือนั่นเป็นแค่มุมมองของคนแก่ๆ? คุณคิดว่าการที่เราจะเริ่มฝึกมวยไทย เราควรใส่ใจในวัฒนธรรมด้วย หรือว่าช่างมันเถอะ?

Mmm, good question. In Thailand it’s the birthplace of the sport so people respect the Ram Muay. Nothing better than performing the dance with a live band playing at the stadium. Westerner countries 70% of people enjoy and understand, other people don’t get why there is music playing or what the funny things are we wear on our heads.

อื้ม.. เป็นคำถามที่ดีนะ มวยไทยมีต้นกำเนิดมาจากประเทศไทย เพราะฉะนั้นคนไทยเลยเคารพการรำมวย ไม่มีอะไรดีไปกว่าการรำมวยไทย พร้อมมีดนตรีสดประกอบในสเตเดี่ยมใหญ่ๆหรอก

70% ของคนในประเทศแถบตะวันตก เข้าใจและชอบในสิ่งที่เราทำนะ แต่บางคนก็ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องมีดนตรีมาเล่น และไอ้ที่เราใส่อยู่บนหัวที่ตลกๆนั่นคืออะไร

I myself love the Ram Muay. Lets me block out the moment, gives me a chance to pray to the gods and ask for them to give me power and protect me.

ส่วนตัวผมเอง ผมรักการรำมวย มันทำให้ผมหลุดจากสิ่งรอบๆตัว มีสมาธิ ทำให้ผมได้ภาวนาไปถึงพระเจ้า ขอให้ท่านให้กำลังและให้ท่านคุ้มครอง

I see a lot of people doing it going through the motion with arms flapping away like a crazy person, and other with a Ram Muay so beautiful it would make Thais jealous. I think the more people that do it and understand it will hopefully help people to promote it to the younger generation.

ผมเห็นนักมวยหลายคนรำท่ากระพือปีกเหมือนคนบ้า และหลายคนที่รำสวยมากจนทำให้คนไทยยังอิจฉา

ผมคิดว่าถ้าเราทำแล้วเราเข้าใจในจุดประสงค์ของมัน ผู้คนก็ต้องสนับสนุนและส่งเสริมมันไปสู่รุ่นลูกหลานอย่างแน่นอน

Staying with the culture for a moment. You got lots of (Thai) tattoos. What do they mean? Why did you get them? I heard Yodsanklai got some after he lost a tough fight once and he believed those would protect him next time around. Any similar story to yours?

พูดถึงวัฒนธรรมแล้ว คุณสักยันต์เยอะเหมือนกันนะเนี่ย มันแปลว่าอะไรบ้าง แล้วทำไมถึงสักยันต์พวกนี้? ได้ยินว่า ยอดแสนไกล ก็สักยันต์หลังแพ้จากแมชที่โหดเอาเรื่องอยู่ เขาเชื่อว่ารอยสักพวกนั้นจะปกป้องเขาได้ในแมชต่อๆไป นั่นเป็นเหตุผลเดียวกับคุณรึเปล่า?

I got my first Sak Yahn after I had been a monk for 7 days. One of the cooler ones is the Thanu Mutt (arrow punch). After my first few I was hooked and wanted to get more. I have other tattoos now that are for good luck, good health. When I get to the crossroads in life that I choose the right path. Helping strangers that I meet feel comfortable around me.

สักยันต์อันแรกของผมคือหลังจากที่ผมสึกจากบวชพระได้ 7 วัน หนึ่งในยันต์ที่ผมชอบมากๆคือ ลายธนูหมัด

หลังจากสักไปไม่กี่ลายผมก็ติดใจและอยากสักอีกเรื่อยๆ ผมมีสักลายที่หมายถึงโชคดีและสุขภาพดีอีกด้วย

The best one I enjoy telling people about are one on my back where I can’t get shot or stabbed. I tell people “you wouldn’t believe it, but since I have had the tattoos I have not been shot or stabbed”!

I was very lucky to get some in Thailand, but also lucky my friend Nugget brought out one of the great tattooist, Ajarn Lao, to Austalia for a week to do all the local fighters. This is where I got my right arm tattoo and also had two hanuman done on my lower back.

รอยสักที่ผมภูมิใจจะอวดอยู่ที่หลังของผม มันเป็นสักยันต์ที่ทำให้ยิงไม่โดน แทงไม่เข้า

ผมจะบอกคนอื่นเสมอว่า ตั้งแต่มีรอยสักอันนี้ ผมไม่เคยโดนยิงหรือโดนแทงเลยนะเว้ย!

ผมโชคดีที่ได้มีโอกาสสักยันต์ในไทย และก็เป็นโชคดีของผม ที่เพื่อนผม Nugget พาอาจารย์ลาว อาจารย์สักยันต์ที่เก่งมากคนนึงไปออสเตรเลียหนึ่งอาทิตย์เต็มๆ เพื่อสักให้นักมวยทุกคนที่นั่น รอยสักของอาจารย์อยู่ที่แขนขวาของผม และมีหนุมานสองตัวตรงแถวๆเหนือสะโพก

A bit off the muay thai topic but also related to the culture: For everyone not living in Thailand or those of our readers who only know the expat way of life, how would you sum up living the ‘real’ Thai life?

นอกเรื่องจากมวยไทยนิดหน่อย (แต่ก็ยังเกี่ยวกับวัฒนธรรมอยู่นะ)

คุณช่วยสรุปวิถีการใช้ชีวิตแบบ ‘ไทยแท้’ ให้ผู้อ่านที่ไม่ได้อาศัยอยู่ในประเทศไทย หรือใครที่รู้แค่เรื่องผิวเผินของประเทศไทย ฟังหน่อย

Ha ha people have no idea. I was lucky to live more Thai than most Thais. I lived on the floor, I ate on the floor, I trained 6-7 hours a day, sometimes 7 days a week. Not only did I speak Thai, but I started to think and dream in Thai. I was so poor at some stages in my career I had to borrow money of Thais just to survive until my next fight. I was that guy that had to be invited to night clubs by Thai friends because I couldn’t afford whiskey and I would have to rely on my Thai friends to pay.

I learnt the Thai way of life and respect. It didn’t matter if you were the government, police, a cleaner, someone living on the street person or a prostitute. I would treat and speak to everyone with the same respect and give them the same amount of time treating them like a human being. I related to everyone because I was the poorest of the poor just like everyone else.

(หัวเราะ) คุณต้องคิดไม่ถึงแน่ๆ ผมโชคดีที่ได้ใช้ชีวิตในแบบไทยๆ มากกว่าคนไทยส่วนใหญ่ด้วยซ้ำ ผมนอนบนพื้น กินบนพื้น ฝึกเป็นเวลา 6-7 ชั่วโมงต่อวันบางครั้งทุกวันเลยในหนึ่งอาทิตย์ ผมไม่ได้แค่พูดไทยนะ แต่ผมเริ่มคิดและฝันเป็นภาษาไทย ผมเคยไม่เงินใช้ ยากจน ขนาดที่ผมต้องไปยืมเงินคนอื่นเพื่อให้อยู่รอด จนกว่าจะขึ้นชกครั้งต่อไป ผมได้เรียนรู้วิถีชีวิตของคนไทย และผมก็นับถือการดำรงชีวิตของพวกเขา ไม่ว่าคุณจะเป็นข้าราชการ ตำรวจ คนทำความสะอาด ขอทาน หรือ ผู้หญิงขายบริการ ผมก็จะปฏิบัติกับทุกๆคนอย่างเท่าเทียมกัน ผมจะคิดว่าทุกๆคนก็เหมือนผม เพราะผมเองก็เคยยากจนเหมือนพวกเขา หรือ ยิ่งกว่าพวกเขาซะอีก

Did you ever experience anything bad outside the camp or ring in Thailand?

คุณเคยเจอเหตุการณ์แย่ๆ นอกค่ายมวยหรือสังเวียนในประเทศไทยมั้ย?

Yes, my first year in Thailand at Songkran I was drinking all day after my first fight. We played water fights with everyone all day and night having an amazing time. A German man hit us with water and we sprayed him back just like we had done to everybody else the last 12 hours. For some reason he took offense and stormed up to me looking for trouble. He told me if we wet him again he would kill me. He then asked if I was french? Being drunk and feeling cheeky and answered with a simple “wee”. He kicked my body with a roundhouse kick. I lunged back with punches and threw a kick of my own, but being intoxicated I needed up on my hands and knees. As I was getting up I felt a donk on my head knocking me back down to the ground. I stood up and blood gashed all over my body. The street quickly cleared leaving me in the middle of walking street with blood covering my face. The attackers ran off and my friend came over to help me. He asked if I was ok?I replied “the guy must of had a ring on cutting my head”. My friend informed me “no bro, you just got hit over the head with a bar stool’. I ended up going to hospital getting 14 stitches for 5000b.

เคยสิ ตอนสงกรานต์ปีแรก หลังผมขึ้นชกครั้งแรก ผมดื่มหนักมาก ผมเล่นน้ำสงกรานต์กับทุกๆคนทั้งวันทั้งคืน มันสนุกสุดเหวี่ยงมาก มีผู้ชายเยอรมันคนนึงมาสาดน้ำใส่ผม ผมก็สาดใส่เขากลับ เหมือนที่ทำกับคนอื่นๆ แต่ทำไมไม่รู้ จู่ๆเขาก็พุ่งเข้ามาหาเรื่องผม แล้วก็พูดว่า ถ้าผมทำเขาเปียกอีกที เขาจะฆ่าผม หลังจากนั้น เขาก็ถามผมว่าผมเป็นคนฝรั่งเศสรึเปล่า ตอนนั้นผมก็เมาๆก็เลยตอบไปว่า “Oui” (คำว่า ใช่ ในภาษาฝรั่งเศส) หลังจากนั้นเขาก็เตะก้านคอผมทันที ผมก็สวนหมัดแล้วก็เตะกลับไปนะ แต่เพราะพิษน้ำเมา ผมก็เลยล้ม ระหว่างที่ผมกำลังจะลุกขึ้นมีบางอย่างฟาดเข้ามาที่หัวของผม แล้วเลือดก็อาบลงมา ถนนตอนนั้นโล่งไปเลย คนที่ทำร้ายผมหนีไปและเพื่อนผมก็วิ่งเข้ามาหาผม ถามว่าผมโอเคมั้ย ผมบอกเพื่อนไปว่าไอ้ผู้ชายคนนั้นต้องใส่สนับมือแน่ๆ เพื่อนผมก็บอกว่า ที่ผมโดนไม่ใช่สนับมือ แต่เป็นเก้าอี้ สุดท้ายผมก็ไปโรงพยาบาล โดนเย็บไป 14 เข็ม จ่ายไป 5,000 บาท

We found out from a Thai friend that if we can get the man arrested we can get reimbursed and make the attacker pay. We put in a police report and ended up finding the guys at the same bar. We told the police and they came down with a team to arrest them. They kept the man in jail overnight and I ended up getting paid 28,000b. The police waited for the man to leave then the main police officer asked me to follow him to the toilets. He told me he help me get a lot of money and it was only fair that I help pay him for his time. He told me he had got me 28000 and to call it even he wanted 8000b. Of course I wasn’t going to argue and was happy to hand the money over. This is probably where I learnt to be really nice to Thai people

เพื่อนไทยของผมมาบอกผมทีหลังว่า ถ้าเราจับไอ้หนุ่มเยอรมันนั่นได้ เราสามารถให้เขามาชดใช้ค่าเสียหายที่เกิดขึ้น พวกเราเลยไปสถานีตำรวจเพื่อไปแจ้งความ สุดท้ายเราก็ไปเจอหนุ่มเยอรมันคนนั้นที่บาร์เดิม (ที่เป็นจุดเกิดเหตุ) เราเลยรีบบอกตำรวจและตำรวจก็มารวบตัวหนุ่มคนนั้นไปเข้าห้องขัง ผมได้รับเงินค่าเสียหายจากเขามา 28,000 บาท หลังจากที่ได้ค่าเสียหายมา คุณตำรวจนายนึงก็เข้ามาคุยกับผมแล้วบอกผมว่า เขาช่วยเรียกร้องค่าเสียหายจากหนุ่มเยอรมันคนนั้นให้ผมได้ 28,000 บาท เพราะฉะนั้น เพื่อความแฟร์ เขาอยากได้ 8,000 บาท และแน่นอน ผมไม่ได้เถียงและยินดีที่จะให้ 8,000 บาทกับนายตำรวจคนนั้น

จากเหตุการณ์นี้ มันสอนให้ผมมีน้ำใจกับคนไทยมากขึ้น.

Why did you leave Thailand again actually? Staying wasn’t an option?

แล้วทำไมคุณถึงไม่อยู่เมืองไทยแล้ว? คุณเลือกที่จะอยู่ที่นี่ไม่ได้หรอ?

I ended up getting an infection in my shin. I woke up one day and below my knee to my foot was red and I had a massive golf ball lump in the middle of my shin. My trainer took me to the hospital straight away where they had to lance my shin to get the infected blood out of my leg. The gash was very wide and deep. The couldn’t stitch as the doctors want the wound to heal from the inside out. I was told I was not going to be able to kick for at least 3 months.

It was the next day waking up at 6am hearing the fighters in the camp kick pads that there was no way I could live here if I wasn’t fighting for money as I wouldn’t be able to survive. The camp wasn’t happy with me because I was one of the highest money earners in the camp and they needed the 50% of my prize money I was giving them to help support everyone. But I had made up my mind and it was time to be a westerner again.

From there, with the help of my sponsor Richard, he helped me set up Boonchu gym and it has been the biggest blessing I could have ever imagined.

หน้าแข้งของผมเกิดติดเชื้อขึ้นมา จู่ๆวันนึง ผมตื่นมาพบว่า จากใต้เข่าลงไปถึงเท้าของผมเป็นสีแดง และก็มีก้อนเนื้อขนาดเท่าลูกกอล์ฟปูดขึ้นมาตรงกลางหน้าแข้งเลย เทรนเนอร์ผมรีบพาผมไปโรงพยาบาลเพื่อดูดเอาเลือดเสียที่ค้างอยู่ออกจากขาผม แผลมันใหญ่และลึกมาก หมอไม่ยอมเย็บแผลให้เพราะอยากให้แผลค่อยๆสมานจากข้างใน และผมก็ถูกห้ามใช้ขาเตะเป็นเวลาอย่างน้อย 3 เดือน

วันต่อมา ผมตื่นขึ้นมาตอน 6 โมง ได้ยินเสียงเพื่อนในค่ายเตะกระสอบทราย ตอนนั้นเองที่ทำให้ผมรู้ว่า ผมไม่มีทางอยู่ที่นี่ได้โดยไม่ขึ้นชกเลย เพราะผมจะไม่มีเงินใช้ ผมเลยตัดสินใจว่าจะไป อีกอย่าง ทางค่ายก็ไม่ค่อยพอใจที่ผมขึ้นชกไม่ได้ เพราะผมเป็นคนที่คอยทำเงินให้ค่าย 50% ของเงินรางวัลที่ผมได้ ผมก็จะแบ่งให้ทางค่าย แต่ผมก็ตัดสินใจแล้วว่าจะกลับไปใช้ชีวิตเป็นฝรั่งธรรมดาๆอีกครั้ง

หลังจากผมออกมา Richard สปอนเซอร์ของผมก็ช่วยผมก่อตั้งค่ายบุญชูขึ้นมา และมันก็ประสบความสำเร็จกว่าที่ผมคาดไว้

Let’s also talk about what you are doing now. You’re more or less just off a fight in London. Pretty impressive btw. Was a joy to watch. Especially this ‘flying stuff’ ;-) You seem to like those things? I saw you also teach ‘cool’ moves in your seminars, right?

งั้นตอนนี้คุณทำอะไรอยู่ คุณเพิ่งไปขึ้นชกที่ลอนดอนมาหมาดๆ น่าประทับใจเลยทีเดียว ผมดูแล้วอินมากโดยเฉพาะ ‘flying stuff’ ที่คุณชอบพูดถึงบ่อยๆ ;-) (Flying stuff เป็นศัพท์ที่ John มักใช้เรียกแทนพวกท่ากระโดดเตะ ท่าเข่า หรือท่ามวยกลางอากาศเท่ๆ)

คุณดูชอบมันมาก ผมเห็นคุณสอนพวกมันในสัมมนาที่คุณไปด้วยใช่มั้ย?

Ha ha cool. Just like home runs in baseball, or slam dunks in basketball, everyone loves flying techniques when it comes to fighting. It’s those moves where you know you are winning and you just want to show off to the crowd. Every fight you are always trying to find that highlight reel knockout.

[Tweet “Everyone loves flying techniques! “]

(หัวเราะ) เท่สิ เหมือนกับโฮมรันในกีฬาเบสบอล หรือการดั้งก์ลูกในบาสเก็ตบอล ทุกๆคนประทับใจในท่ามวยกลางอากาศ มันคือท่าที่คุณจะทำตอนที่รู้แล้วว่ายังไงคุณก็จะชนะ และทำมันเพื่อเป็นการจบการแข่งขัน เป็นเหมือนไฮไลท์ไปสู่การน็อคเอ้าท์

You’re a family man now. With a fighting daughter if I’m not mistaken. Did you never have any doubts about your daughter getting into (competitive) Muay Thai?

ตอนนี้คุณกลายมาเป็นแฟมิลี่แมนแล้ว มีลูกสาวเป็นนักสู้ด้วย ผมพูดผิดรึเปล่า? เคยคิด หรือ กลัวบ้างมั้ยถ้าลูกสาวได้ไปลงแข่งมวยแบบจริงๆจังๆ?

Not really. When my daughter was born I was time to take her home from the hospital. We got caught up a little and before I knew it I was running late to teach my class. So instead of coming home, my daughter went straight from hospital to the gym. The three kids are with us side by side every time we go to the gym to teach or take of students to fights. To them they think it’s a normal job that their dad travels the world to fight other people for money.

[Tweet “My daughter went straight from hospital to the gym”]

ก็ไม่นะ ตอนที่ลูกสาวผมเกิดมา พอถึงเวลาที่เราพาเธอกลับบ้านได้ มันเป็นเวลาเดียวกับที่ผมต้องไปสอนมวยให้นักเรียนผม เพราะงั้น แทนที่เราจะกลับบ้าน ผมกลับพาลูกสาวไปค่ายมวยด้วยแทน

ลูกๆของผมทั้ง 3 คนจะอยู่กับผมทุกครั้งเวลาที่ผมต้องไปค่ายเพื่อสอน หรือ เวลาที่ผมพานักเรียนออกไปขึ้นชก สำหรับพวกเขา ผมคิดว่า เขาคงเห็นมันเป็นเรื่องปกติที่พ่อต้องออกเดินทางไปนู่นไปนี่เพื่อไปขึ้นชกเพื่อหาเงิน

You also have your own gym in Australia and you’re also going Caged Muay Thai. How did you come up with the idea to have Caged Muay Thai? Are you a fan of MMA and thought ‘Hey, let’s just get rid of that rolling on the floor and have real fights inside a cage?”

คุณเป็นเจ้าของค่ายมวยที่ออสเตรเลียแล้ว (มวยไทยในออสเตเลีย ฟังแล้วเหมือนฝันที่เป็นจริงเลยนะเนี่ย) และคุณก็กำลังจะเริ่มกิจการ Caged Muay Thai (การต่อยมวยในกรง) คุณคิดไอเดียนี้ขึ้นมาได้ยังไง? คุณเป็นแฟนของพวก MMA (Mixed Martial Arts) แล้วก็คิดว่า ‘เห้ย เรามาทิ้งอะไรจำเจแล้วลองมาต่อยมวยกันในกรงดูป่ะ?’ แบบนี้หรอ?

I’m am a massive fan of UFC. I follow all the shows and read all the internet sites to keep up with all the news. After have over 100 fights in the ring, I was jealous of MMA guys because they got to fight in a cage. It seems like the ultimate arena to do battle and I wanted to try it so bad. I even decided I might even learn Jiu-jitsu just so I could get an opportunity to compete. Only thing was at my first class I broke my finger in half.

ผมเป็นแฟนตัวยงของ UFC (Ultimate Fighting Championship) นะ ผมติดตามโชว์และไล่อ่านทุกข่าวบนอินเตอร์เน็ตเลย หลังจากที่ขึ้นชกมาแล้วมากกว่าร้อยครั้ง ผมอิจฉาผู้เข้าแข่งขัน MMA ทุกคนเลยเพราะพวกเขาได้สู้กันในกรง มันเป็นสนามแข่งที่ผมอยากลองมากๆ มากขนาดที่ผมไปลงเรียน ยูยิสสู เพื่อที่จะได้มีโอกาสไปลงแข่งบ้าง แต่ปัญหาคือนิ้วของผมดันหักตั้งแต่คลาสแรกที่ผมเรียน

I was so upset thinking out of all my Muay Thai fights I have never broken a bone but one MMA class and already did my finger. Even though I was in pain I still could not shake the idea of wanting to fight in the cage. As I laid on my pillow I was thinking “how can I fight in the cage, without having to learn the ground?”. Then it all came to me thinking for our next promotion, instead of hiring a ring, we can just hire a cage instead.

ผมเซ็งมากพอมานั่งคิดว่า ตั้งแต่ผมแข่งมวยไทยมา ยังไม่เคยมีกระดูกส่วนไหนของผมหักเลย แต่แค่ฝึกเรียน MMA ไปคลาสเดียวเท่านั้น นิ้วผมหักเฉย ถึงผมจะเจ็บแค่ไหน แต่ผมก็ยังอยากไปสู้ในกรงอยู่ดี ผมก็นอนคิดว่า จะทำยังไงดีถึงจะได้ไปสู้ในกรงบ้างโดยที่ไม่ต้องไปเรียนพื้นฐานพวกนั้น แล้วผมก็ปิ๊งขึ้นมาว่า ในงานขึ้นชกครั้งต่อไป แทนที่จะเช่าเวทีมวย ทำไมไม่เช่ากรงแทนล่ะ

The next day I researched youtube to see if it had been done before. I found Kickboxing and k-1 fights in a cage, but they wore boxing gloves and it looked very strange. I thought the only way I am going to get respect off the MMA crowd and to show them that our stand up is equal, if not better, is to make it the same playing field, in a cage with the same size gloves.

วันต่อมา ผมก็หาข้อมูลใน YouTube เลยเพื่อจะดูว่าเคยมีใครจัดการต่อสู้มวยไทยในกรงบ้างรึยัง ผมเจอแต่ Kickboxing กับ K-1 ในกรง แต่พอเห็นคนในคลิปใส่นวมมวยไทยอยู่ในกรงแล้ว มันดูแปลกๆ ผมเลยคิดว่า วิธีเดียวที่จะได้รับการยอมรับจาก MMA และเพื่อบอกว่าเรามีจุดยืนเดียวกันในการแข่งขันนี้ ผมเลยเลือกที่จะใช้นวมไซส์เดียวกับที่พวก MMA เขาใช้กัน

I really don’t want to but we probably should come to an end soon. So here are the last three super cheesy questions: โธ่ ไม่อยากจะพูดเลยแต่เวลาของเราใกล้จะหมดแล้ว ขอถาม 3 คำถามสุดเชยสุดท้าย

  • What makes Muay Thai beautiful? (And you walked away from it for a bit, if I got that right, correct? Boxing etc.).  อะไรคือความสวยงามของมวยไทย?
    • What makes Muay Thai beautiful: It would have to be the adrenaline it gives you watching two professional athletes land with techniques with power and precision, yet at the same time not showing an ounce of pain in the process. ความสวยงามของมวยไทย ต้องเป็นอะดรีนาลีนที่คุณได้รับเวลา คุณดูมือโปรสองคนชกท่ามวยต่างๆใส่กันด้วยพละกำลังและความแม่นยำ ในเวลาเดียวกัน พวกเขาไม่ได้แสดงท่าทีเจ็บปวดออกมาเลย
  • What is next for JWP? แล้ว John Wayne Parr จะทำอะไรต่อไป?
    • I am fighting again October 14 in Perth against a gentleman who I have twice in the past with a score of one each. This is the decider and I plan on making a statement proving I might be older at 40yo, but I can still mix it with the best on the planet. ผมจะขึ้นชกอีกครั้งในวันที่ 14 ตุลาคม ใน Perth กับสุภาพบุรุษ ที่ผมเคยชนะเขามาแล้วครั้งนึง และเขาก็ชนะผมมาแล้วครั้งนึงเหมือนกัน แมชนี้จะเป็นแมชตัดสิน และผมก็คิดว่าจะประกาศให้ทุกคนรู้ว่าถึงผมจะแก่ อายุ 40 ปีแล้ว แต่ผมก็ยังไหวนะ
  • Famous last words. คำพูดทิ้งท้ายสุดเท่
    • You are given one shot at this thing called life. Go and create memories to take to your grave, to share with your grandkids. Before we know it we will all get to an age where our health will leave us and all that we will be left with is regrets. Instead of having those regrets have memories you can look back upon thinking “fuck yes, I lived the dream”! คนเราเกิดมามีแค่ชีวิตเดียว จงออกไปสร้างประสบการณ์เพื่อจะเอามันไปเล่าให้ลูกหลานฟัง และเอามันลงโลงไปกับคุณด้วย เพราะกว่าเราจะรู้สึกตัว เราก็จะมานั่งเสียดายในวันที่สุขภาพและอายุของเราไม่อำนวยแล้ว จงเอาเวลาที่จะต้องมานั่งเสียใจ มานั่งนึกถึงความทรงจำดีๆ ที่ทำให้เราตะโกนออกมาว่า“เออใช่ กูได้ทำตามความฝันแล้วเว้ย!” ดีกว่าครับ

That’s the end of our interview with John Wayne Parr! Thank you again for taking the time. Lots of fun! :-) 

If you want to see more of JWP, check his instagram, facebook or his gym! Before you go however, make sure to a) share and like this interview and b) watch JWP’s documentary below. You won’t regret it! 

 

Thai translation by Manasanan Thatphithakkul
For translation work contact:
[email protected]

Sascha Funk

Founder / Editor at My-Thai.org
Sascha is the publisher of my-thai.org and switched from an online marketing agency life in Europe to a teaching and education life in Thailand. He also writes about Teaching & Technology.

Related posts